Czuję się czysto i bezpiecznie
Dacie wiarę? Od 16:00 do 19:00 słuchałem smętnego ględzenia o typach gaśnic, gatunkach wyjść ewakuacyjnych, rozmaitych wątpliwej przydatności sprawach, które w skrócie określić można jako szkolenie BHP. Niewiarygodna bzdura? Po jaką cholerę takie szkolenie studentowi prawa, którego ręce są niemal nieskalane jeszcze pracą? Gdybym ciągle zadawał sobie takie pytania, niczego pewnie bym się nie dowiedział… Właściwie i tak niczego się nie dowiedziałem, poświęcając te parę godzin na czytanie podręcznika, by nie zmarnować ich już zupełnie.
Pasmo nieszczęść zaczęło się od wykładu, na który bez najmniejszych konsekwencji, jak się wkrótce okazało, mogłem nie iść. Gdy skończył się wreszcie, miałem dwie godziny do szkolenia – zbyt mało by pójść do domu, zbyt dużo by przesiedzieć na uczelni. Jako dziecko kapitalizmu (i bardzo dobrze), poszedłem do pobliskiego hipermarketu, gdzie kupiłem album Trudno nie wierzyć w nic zespołu Raz, Dwa, Trzy. Dawno już miałem na niego ochotę. Przynajmniej jedna korzyść tego dnia, leży już na dysku zgrany do oggów. Samo szkolenie prowadził raczej okrągły facet, który pewnie równie dobrze jak my wiedział, że zupełnie pozbawione jes to sensu. Nie chciał zbytnio nam przeszkadzać, toteż cicho czytał ze swoich slajdów, na pokazanie każdego poświęcając przeciętnie pięć sekund.
Piekło rozpętało się, gdy nadszedł czas wpisywania zaliczeń do indeksów. Ich posiadanie było niezbędne, więc frekwencja była niemal stuprocentowa. Oznacza to, że zwaliło się na niego grubo ponad dwieście osób żądnych autografu. Prawie jak gwiazda rocka. Atmosfera długiego oczekiwania była nadzwyczaj sympatyczna, satysfakcja z uzyskanego wpisu większa niż po zdanym egzaminie. Mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że jeden przedmiot w tej sesji mam już z głowy. ;)
anetka
Świetny album :)